سبعۀ سیاره؛ هفت‌بند در جواب هفت‌بند کاشی - قسمت دوم

سبعۀ سیاره؛ هفت‌بند در جواب هفت‌بند کاشی - قسمت دوم

میرزا قاسم‌علی اخگر حیدر‌آبادی

(ابوالفضل مرادی (رَستا

قسمت نخست

نمونه‌هایی از غزلیات اخگر حیدرآبادی:

این دو غزل که در ادامۀ ترکیب‌بند سبعۀ سیاره درج گردیده، نمونه‌ای از غزلیات اخگر است با موضوع نعت نبی گرامی اسلام (ص) که یکسانی هر دو در قافیه و وزن، نشان می‌دهد که این سروده‌ها نیز نمونه‌هایی از شعرهایی است که اخگر برای شرکت در یک انجمن خاص و در جواب یک مصراع طرح‌ شده فرستاده است.

قدّ رعنای تو باز از روش بوالعجبی                        فتنۀ ملک عجم شد به لباس عربی    

خوش به کامم لبِ نوشینِ تو زد آبِ حیات                از دلِ خضر بپرس ارزشِ این تشنه ‌لبی

دردمندِ غمِ عشقِ تو به صد حالِ سقیم                      نرود پیش مسیحا پیِ درمان‌طلبی

بلبلانِ چمنِ لالۀ رخسارِ تواند                                گلرخانِ عجمی، سروقدانِ عربی

مستِ کیفیتِ صهبای لبِ نوشینش                            آبِ کوثر نستاند به شرابِ عنبی

جلوه فرما و خرامان نفسی سوی من آی                   ‌ای فدای قد و بالای تو امّی و ابی

الله الله چه جمال است بدین حسن و صفا                  محوِ دیدار تو آیینه‌رخانِ حلبی

نامِ والای تو نازش ‌گه ذاتِ احد است                      یا رسول مدنی طرفه تو زیبا لقبی

شرفِ عالم و آدم شدی از فیضِ کمال                    ناز بر ذاتِ تو دارد همه والا حسبی

جلوه کردی شب معراج به شأن عجبی                     یک طرف جمعِ ملائک، طرفی خیلِ نبی

عرصۀ حشر شود مست چو آید اخگر                       بر زبان زمزمۀ نعتِ رسول عربی

غزلی دیگر:

شوخِ من ناز تو افزون که به صد بوالعجبی                  شورِ عالم شده‌ای با نمکِ نوش لبی

التفاتی که تقاضای مروّت نبود                               که من اندر تعب افتاده و تو در طربی

واعظ از شوخی ایمای نگاهش غافل                        چه کند فهمِ اشارات به این ذهنِ غبی

بوسه‌ها بر قدمش از رهِ شوخی زده‌ام                         صد ادب باد فدای سرِ این بی‌ادبی

بر دلم عیش کند تلخ به هنگامِ وصال                       فکر صبح و غمِ اندیشۀ کوتاه ‌شبی

دل و جانم همه حسرتکدۀ امّید است                          از دلم گو چه خوش آمد که دگر جان طلبی

به سرِ منزلِ مقصود رسانید مرا                                نالۀ پیشرو قافلۀ نیم شبی

شهرۀ خلق به آزارِ دل زار مباش                             تو که از جمله جمیلانِ جهان، منتخبی

شوخیِ نازِ تو را هست ادای دگری                      که خود اندر دل من، باز دل از من طلبی

تا بر آمد ز لب اندر دل او جا کرده است                نیست این نالۀ من از اثرِ بی‌سببی

پرتو شعلۀ حسنی شده کاشانه‌فروز                       اخگر افتاده چرا این همه در تاب و تبی (35)

متن کامل سبعۀ سیارۀ اخگر:

بند اول:

السلام ای پیشوای خلق امام المتقین                       مسندآرای ولایت سرور دنیا و دین

شهسوارِ (36) لامکان سیر، آسمــان اندر رکاب         خسروِ عرش‌آستان، خورشید در زیر نگین

قاضیِ احکام داور، والیِ ملکِ و ملل                     پاسبانِ دین و دنیا، قهرمانِ ماء و طین

آستان‌بوسانِ درگاهِ تو هنگامِ طواف                        نردبانی می‌کنند از سدرۀ روح الامین

می‌برد زور جلالت، ارض را بر آسمان                   می‌زند بار وقارت، آسمــان را بر زمین

می‌تواند خامه و قرطاس را گیرد به زور                  کاتبِ وصف تو از دستِ کراماً کاتبین

عالمِ اسرارِ یزدان، وارثِ علمِ نبی                        حامیِ دینِ الهی، نفسِ خیر المرسلین

معنی «نصرٌ من الله»، مقصدِ «فتحٌ قریب»                   مطلبِ «انّا فتحنا»، نصّ قرآنِ مبین

ذرّه را گر رشتۀ مهرِ تو در دست اوفتد                     می‌کشد از آسمـان، خورشید را در آستین

تو یداللهی که وصفِ «فوقِ ایدیهم» تو راست           می‌نشاند کاه را با کوه عونت هم ‌قرین

شیرِ یزدان، شاهِ کیهان، مالکِ مُلکِ قِدم                      ابنِ عمّ مصطفی، غالب امیرالمؤمنین

جبهه‌سایِ خاکِ درگاهِ تو از دل، قدسیان                  گردروبِ روضۀ پاکِ تو، زلفِ حورِ عین

بست چون نقش و نگار صورت زیبای تو                آفرین بر دست خود می‌کرد صورت‌آفرین

داور اعلی‌نسب، عالی‌حسب، غالب‌لقــــب             صاحبِ سیـف و قلم، فرماندۀ ملک یقین

                                          ای که با ذاتِ تو بس همدم، رسول الله بود

                               گر بود هم‌نفسِ تو آن هم رسول الله بود

بند دوم

ای به جز خیرالوری، مثل تو نبود هیچ‌کس                  از ازل با نفسِ تو، روح‌القدس خود هم‌نفس

ماهتاب از لمعۀ آثار ذاتت، مستنیر                              آفتاب از اشعۀ انوارِ رایت، مقتبس

پیکر لات و هبل را کیست آن بشکست خرد؟             کیست آن معراجِ او دوشِ پیمبر بود و بس؟

نقش‌بندِ کاف و نون چون نقشِ تمثالِ تو بست           خامه را بشکست تا گردد [نه] هم‌شبهِ (37) تو کس

گر نه خورشیدِ ولایت، پرتوِ نور افگند                     در گلو گردد گره، بس صبحِ صادق را نفس

زائران روضه‌ات را در جنان خدمتگزار                     «قاصرات الطّرف وخیرات» چنان از پیش و پس

محملِ حلمِ تو گر باری به پشتش افگند                     ناقۀ گردون کند فریاد، مانند جرس

می‌شود هر کس که از دستِ عطایت مستفیض              می‌شمارد گنج قارون را کم از مشتی عدس

روز میدان، زور دستِ صفدرت تا بنگرند                    قدسیان اندر هوا کرّوبیان اندر هوس

گر شکوهت سایۀ بالِ حمایت افکند                           در شمارِ خویش عنقا را نمی‌آرد مگس

تیغِ قهرت ظالمِ خونخواره را تارک‌شکاف                    دستِ مهرت، بی‌کسِ مظلوم را فریادرس

قطرۀ بحرِ عطایت می‌زند آن‌جا که موج                         آسمانش چون حباب و آفتابش هم‌چو خس

اندر آن میدان که رو آری به تیغِ آبدار                         از فرس، فارس جدا می‌گردد از فارس، فرس

حمله‌آور چون شوی بر خصم در وقتِ مصاف           فتح «زه» گوید ز پیش و نصرت «احسنت» ی ز پـس

                                  ساکنان عرش در وصف تو گویند آشکار

                                  لافتی الا علی لاسیف الّا ذوالفقار

بند سوم

ای عروسِ دهر از عدلِ تو زیور یافته                      با ولایِ تو سپهر از مهر، افسر یافته

مر تو را بعد از خدا و مصطفی در کائنات                جبرئیل از برترینِ خلق، برتر یافته

ذرّه‌ای بالا رود گر از نگاهِ مهرِ تو                         آسمـان بر آسمـان، خورشیدِ دیگر یافته

آن که با نامت توسل جست از درگاهِ حق                هر مرادی را که نبود در مقدّر یافته

بحر و بر را دستِ فیّاضِ تو کرده مستفیض            صبح کائن درّ یتیم از بحرِ اخضر یافته

بهره‌ای برد آن که از گنیجینۀ انعامِ تو                     گنجِ قارون را ز یک خرمهره، کم‌تر یافته

مصطفی شهری است از علم لدنّی، تو درش           جوهرِ کل، گوهرِ اسرار ازین دَر، یافته

داد از اسرارِ «سبحان الّذی» آگاهی‌ای                   رازدارِ خویش پیغمبر، تو را دریافته

مرغِ نطق از هر کجا بالِ ثنایت کرد باز                پنجۀ شاهینِ حیرت، باز بر سر یافته

بر ید بیضا اگر نازِ فزون دارد کلیم                     ذرّه‌ای از مهرِ تو خورشیدِ انور یافته

از ازل نور تو توأم با پیمبر آمده                        هم وصی گردیده هم جای پیمبر یافته

دردمند نیم جان، تفسیده لب، تفتیده دل                      از لبِ جان‌بخشت آبِ روح‌پرور یافته

آن که بر رأی رزینت بست عزمی بس دُرسـت         کشورِ معنی چو ملکِ دل، مسخّر یافته

                                   هست ذاتِ تو وجود آفرینش را سبب

                                   گر ندیدی رویت آدم در ازل بودی عزب

بند چهارم

ای به معنی همدم روح [و] روانِ مصطفی            مصطفی جانِ تو آمد هم تو جانِ مصطفی

کفر باشد با تو فرقی از حسد انداختن               «لحمک لحمی» چو بگذشت از زبانِ مصطفی

بر سپهرِ عزّ و تمکین آن درخشان کوکبی           رونقی بگرفت کز تو دودمانِ مصطفی

کس چه داند حدّ اوصافِ تو چون بگذشته است      «انت منّی» بر لبِ معجزبیانِ مصطفی

از ازل طالع نگردید و نگردد تا ابد                    چون تو خورشیدی دگر بر آسمانِ مصطفی

هرکه رویت دید رویِ احمدِ مختار دید               ‌ای ز شأن تو نمایان است شأنِ مصطفی

ناصرِ حیدرخطاب و غالبِ صفدرلقب                 کیست اشهر جز تو اندر خاندانِ مصطفی؟

آن تویی بعد از تولّد، چشم خود کردی نه باز         تا ندیدی حسنِ رویِ حق‌نشانِ مصطفی

هرکه بر درگاه تو عزّ زمین‌بوسی نیافت                کی شود آن، باریابِ آستانِ مصطفی؟

خازنِ گنجینۀ اسرارِ یزدان بوده‌ای                        گشته‌ای تا محرمِ رازِ نهانِ مصطفی

من ثناخوانِ توام امیدوارِ رحمتم                         بهره‌ور فرما ز لطفِ جاودانِ مصطفی

مدح‌سنج خویش را بهرِ خدا در کار کن                آن‌چه حسّان یافت فیض، اندر زمانِ مصطفی

رحم بر جانِ غریبم کن که از بس بی‌کسم                   گوشۀ چشمی فکن سویم به جانِ مصطفی

                               یا علی سوی کسی جز تو نباشد روی من

                                در دمِ آخر بفرما چشمِ رحمت سوی من

بند پنجم

ای به دل خواهان خدایت یا امیرالمؤمنین                 هست در قرآن، ثنایت یا امیرالمؤمنین!

بود در ذات تو صد شایستگی حق کرد از آن            جانشینِ مصطفایت یا امیرالمؤمنین!

می زند موج و شود یکبار دریای محیط                   قطرۀ بحرِ سخایت یا امیرالمؤمنین!

حاملان ِعرش می‌بینند بر بالای عرش                    پرچمِ مهرِ لوایت یا امیر المؤمنین!

از دهان شیر، سلمان را رهایی داد خوش                  پنجۀ مشکل‌گشایت یا امیرالمؤمنین!

هم‌چو صبحی راه عرفان دید روشن، هرکه یافت         لمعۀ خورشیدِ رایت یا امیرالمؤمنین!

قدسیان هر سو فتاده بهرِ تحصیلِ شرف                  صبح و شام اندر سرایت یا امیرالمؤمنین!

خوش به وقتِ آزمون برداشت بارِ کائنات               دست جرأت‌آزمایت یا امیرالمؤمنین!

شاهدانِ راز را شام و سحر، بس جلوه‌هاست             در حریمِ کبریات یا امیرالمؤمنین!

چشم نگشاید به نعمت‌های گیتی هر که یافت           ریزۀ خوانِ عطایت یا امیرالمؤمنین!

شعله‌ای از آتشی جانسوزتر بهرِ عدوست               تیغ دوزخ‌ ماجرایت یا امیرالمؤمنین!

حاملانِ عرش را آن‌جا که پَر لرزد ز بیم                 هم از آن بالاست جایت یا امیرالمؤمنین!

جبرئیل آورده از درگاهِ خلّاقِ احد                         تیغِ دو پیکر برایت یا امیرالمؤمنین!

مفلس بی دست‌ گه را جـاهِ سلطانی دهد               رحمتِ بی‌انتهایت یا امیرالمؤمنین!

                               عقلِ فعّال ار بسنجد قدرِ معیارِ تو را

                               یک جو آید هر دو عالم، بار مقدارِ تو را

بند ششم

ای که احکام قضا، حکمی ز دیوان شمـاست          از مکان تا لامکان، محکومِ فرمان شمـاست

زیبِ تن گردیده تا زرّین قبای «لوکُشف»               مظهرِ سرّ الوهیت، گریبان شمـاست

قدسیان را در تقدّس نیست حرفی بعد از این          آیت تطهیر چون برهانی از شأن شماست

در مقامِ عظْمتِ شأن عُلُوّی‌ مرتبت                       آسمـانِ هشتمین، سقفی ز ایوان شماست

جنّتی کَش بی‌مه و خورشید نورش حاصل است        پرتوی از لمعۀ رویِ درخشان شماست

جمله نعمت‌ها که دارد نازشی بر وی نعیم             ریزه‌ای از ریزه‌های نعمتِ خوان شماست

عقلِ کل با این که از هر نکته دارد آگهی               طفلکی ناخواندۀ کنجِ دبستان شماست

در مقامِ عزّت و توقیر، موسی از شرف                چوب در دست ایستاده هم‌چو دربان شماست

آسمـان گو بر خلافِ کامِ دل گردد مدام              گه نبیند گردش هر کس به دوران شماست

اخگرِ بیچاره را سوی نجف روزی بخوان            جان به لب بر بستر از اندوهِ هجران شماست

دل که یک عمرش به درد و داغ‌ها بگذشته است     تنگ از جان گشته و محتاجِ درمان شماست

یا علی من مدح‌سنجم گوشۀ چشمی به من           ناامید از در نشد هر کس ثناخوان شماست

ذرّۀ فیضی که من امیدوارِ رحمتم                       ای که هر کس شاد از لطفِ فراوان شماست

آفتابی کز فروغش عالمی نورانی است                   گوهرِ رخشندۀ دریای احسان شماست

                                 دین همین باشد نباید باز پنهان داشتن

                                بعدِ پیغمبر به ارشادِ تو ایمان داشتن

بند هفتم

ای حریم روضه‌ات را کعبۀ امّید، نام                    هر سحر از ساکنانِ خلد می‌آید سلام

زائران درگهت را تا به تکریم آورد                      منتظر استاده رضوان بر درِ دارالسّلام

از وجودت هست میدانِ نجف، بیت الشّرف          از ظهورت احترامی یافته بیت الحرام

فاتحِ خیبر که گشت و قاتلِ عنتر که شد؟              دستت ار یاری نکردی تیغ بودی در نیام

رشتۀ امّید گردد قطع چون در روزِ حشر               دامن تو «عروة الوثقی» است آری «لا انفصام»

با محیط جود و لطفت بحر از یک قطره، کم           با نمِ آبِ عطایت قطره، دریا احتشام

در نگاهِ آستان‌بوس درِ اقبال تو                          ثروتِ قارون چه و جاهِ فریدونی کدام؟

ذرّه‌ای هست از صفای خاطرِ پُر نورِ تو                شمس نامش گشت سر بر زد ز چرخِ سبزفام

آن‌چه سلمان را نصیب آید ز فیضِ صحبتت             مر سلیمان را نه حاصل بود نیمش هم تمام

آبِ تیغ آبدارت طرفه درد آب و تاب                   شُست از آیینۀ گیتی، همه زنگِ ظلام

سایۀ شمشیرِ حُکمت، کفر را کرد انتزاع                 پایۀ بنیادِ عزمت داد دین را انتظام

مور اگر دریوزه‌ای از شوکتِ جاهت کند               بر زمینش می‌کند گردون، سلیمان ‌احترام

مصطفی بعد از خدا برتر، تو بعد از مصطفی          مختصر وصف تو بس این است و دیگر والسلام

یا علی چشمِ کرم بر من فکن تا مستدام                هم ز عقبی برخور آیم هم ز دنیا با مرام

                                تو که هستی جانشینِ رحمة للعالمین

                                 در دم آخر، مدد کن یا امیرالمؤمنین

پانوشت‌ها:

1. مرادی، ابوالفضل، انسان رستنگاه شعر خدا، شعر از نگاه دکتر شریعتی، تهران، اطلاعات 20/8/1387.

2. هندی، سعید،‌ هفت‌بند هفتادبند، تهران، کتابخانۀ موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، 1388 ش، (صفحۀ ده از پیشگفتار).

3. حداد عادل، غلام‌علی؛ دانشنامه جهان اسلام، تهران، انتشارات دایرة المعارف اسلامی، چاپ اول 1388 ش، جلد 13 (ص 353).

4. دیوان حسن کاشی، به کوشش عباس رستاخیر با مقدمۀ حسن عاطفی،‌ تهران، مرکز پژوهش کتابخانۀ موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، چاپ دوم، 1388 ش (ص 22). و هندی سعید، هفت‌بند هفتادبند (صفحۀ هفده از پیشگفتار).

5. دهخدا، ذیل مدخل ملا حسن کاشی.

6. حداد عادل، غلامعلی، دانشنامه جهان اسلام، تهران، انتشارات دایرة المعارف اسلامی، چاپ اول 1388 ش، جلد 13 (ص 353).

7. هندی، سعید، هفت‌بند هفتادبند (صفحۀ نوزده از پیشگفتار).

8. حداد عادل، غلام‌علی، حسن کاشی شاعر شیعی قرن هفتم و هشتم، آینۀ پژوهش، فرودین و اردیبهشت 1389، شمارۀ 121، (ص 26).

9. حداد عادل، غلام‌علی، دانشنامه جهان اسلام، تهران، انتشارات دایرة المعارف اسلامی، چاپ اول 1388 ش، جلد 13 (ص 353).

10. جعفریان، رسول، مروری بر منقبت امامان (ع) در شعر فارسی، مشکوة بهار 1382، شمـارۀ 78، (ص 90).

11. دیوان حسن کاشی، به کوشش عبارس رستاخیر با مقدمۀ حسن عاطفی،‌ تهران، مرکز پژوهش کتابخانۀ موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، چاپ دوم، 1388 ش (ص 42).

12. جعفریان، رسول؛ مروری بر منقبت امامان (ع) در شعر فارسی، مشکوة بهار 1382، شمارۀ 78، (ص 91).

13. حیدری یساولی، علی، سلطان محمد صدقی استرآبادی سرایندۀ شیعی، قم، میراث شهاب،‌ شمـارۀ 71، (ص 27).

14. هندی، سعید، هفت‌بند هفتادبند، تهران، مرکز پژوهش کتابخانۀ موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، چاپ دوم، 1388 ش (صفحه سی و پنج).

15. دیوان حسن کاشی، به کوشش عبارس رستاخیر با مقدمۀ حسن عاطفی،‌ تهران، مرکز پژوهش کتابخانۀ موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، چاپ دوم، 1389 ش (ص 38).

16. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، هفت سیاره، حیدرآباد دکن، به کوشش مؤلف، 1305 خورشیدی (ص 12).

17. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، نهایة‌الظهور شرح هیاکل النور، محمدکریم زنجانی اصل، نشر انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چاپ اول 1385، مقدمۀ مصحح (ص 24).

18. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، نهایة‌الظهور شرح هیاکل النور، محمدکریم زنجانی اصل، نشر انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چاپ اول 1385، مقدمۀ مصحح (ص 25).

19. سرحدی، میترا، مجموعۀ رسائل عرفانی نشریۀ فلسفه، کلام و عرفان اطلاعات حکمت و معرفت، اردیبهشت 1387، شمارۀ 26 (ص 76).

20. اوجبی، علی،‌ هیاکل النور: نماد سنت‌گرایی و نوگرایی اشراقی، کتاب ماه فلسفه، شمـارۀ 23 مرداد 1388 ش (ص 16).

21. همان (ص 16).

22. مرادی (رَستا)، ابوالفضل، انجمن‌های ادبی هند انجمن فیض (بخش نخست)، میراث شهاب، قم، زمستان 1391، شمارۀ 70 (ص 187).

23. مرادی (رَستا)، ابوالفضل، انجمن‌های ادبی هند انجمن فیض (بخش دوم)، میراث شهاب، قم، بهار 1392، شمارۀ 71 (ص 125).

24. گلدستۀ فیض هند (مجموعه غزلیات عرس شریف) حیدرآباد دکن؛‌ مطبعه فخر نظامی، چاپ سنگی 1324 ق (ص 5).

25. گلدستۀ فیض هند (مجموعه غزلیات عرس شریف) حیدرآباد دکن،‌ مطبعۀ فخر نظامی، چاپ سنگی 1321 ق (ص 5).

26. گلدستۀ فیض هند (مجموعه غزلیات عرس شریف) حیدرآباد دکن؛‌ مطبعۀ فخر نظامی، چاپ سنگی 1324 ق (ص 5).

27. گلدستۀ فیض هند (مجموعه غزلیات عرس شریف) حیدرآباد دکن؛‌ مطبعه فخر نظامی، چاپ سنگی 1321 ق (ص 5).

28. بنگرید: شریک امین، شمـیس،‌ فرهنگ اصطلاحات دیوانی دوران مغول، انتشارات فرهنگستان ادب و هنر ایران، تهران، بهمن 1357 ش و انوری، حسن، اصطلاحات دیوانی دورۀ غزنوی و سلجوفی، انتشارات کتابخانۀ طهوری، تهران 1355 ش.

29. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، نهایة‌الظهور شرح هیاکل النور، محمدکریم زنجانی اصل، نشر انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چاپ اول 1385، مقدمۀ مصحح (ص 29).

30. سرحدی، میترا، مجموعۀ رسائل عرفانی نشریۀ فلسفه، کلام و عرفان اطلاعات حکمت و معرفت، اردیبهشت 1387، شمارۀ 26 (ص 76).

31. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، نهایة‌الظهور شرح هیاکل النور، محمدکریم زنجانی اصل، نشر انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چاپ اول 1385، مقدمۀ مصحح (ص 28).

32. نوشاهی، سیدعارف؛ فهرست کتاب‌های چاپ سنگی و کمیاب کتابخانۀ گنج‌بخش؛ مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، اسلام‌آباد، 1365 ش، جلد 1 (ص 119).

33. فریا منش، مسعود؛ برهان العاشقین، نشریۀ آیینۀ میراث، بهار 1387، شمارۀ 40 (ص 413).

34. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، نهایة‌الظهور شرح هیاکل النور، محمدکریم زنجانی اصل، نشر انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چاپ اول 1385، مقدمۀ مصحح (ص 39).

35. اخگر حیدرآبادی، میرزا قاسم‌علی، هفت ‌سیّاره، انتشارات ناشناخته.

36. اصل نسخه: «شهشوار»

37. اصل نسخه: «شبهه»

منبع: نورمگز

 

Print
936 Rate this article:
No rating

Leave a comment

Name:
Email:
Comment:
Add comment

ادبیات

معارف

دیگر علوم انسانی

ارتباط با ما


چارت سازمانی
نشانی:تهران, خیابان بهارستان , خیابان صفی علی شاه , کوچه درویش , پلاک 6 تلفن: 02177687441
تلفن و تلگرام مسوول ثبت نام کارگاه ها: 09399990190

Bayat.Dr@gmail.com :مدیر سایت

همکاری با ما


هر بزرگواری که تخصصی مرتبط با علوم انسانی شیعی داشته باشد (دانشجوی ارشد به بالا)، پس از مصاحبه‌ای کوتاه می‌تواند نوشته‌هایش را در این سایت منتشر کند و به شرط پرکاری صفحه‌ای شخصی در سایت داشته باشد.

هدف و روش ما


ما هر گونه تعصب و پیش داوری را مانع کار علمی می‌دانیم. نام‌ها و عناوین و نیز اقوال مشهور راه را بر نقد و مطالعۀ علمی ما نمی‌بندد.

ما بهترین راه دفاع از عقیده را کار دقیق و درست علمی می‌دانیم.

دربارۀ ما


گروهی دانشجویی هستیم که دربارۀ ادبیات و فرهنگ شیعی تحقیق می‌کنیم. دامنۀ تحقیق ما تمام علومی است که به نحوی می‌تواند به ادبیات و فرهنگ شیعی کمک کند؛ علومی مثل قرآن و حدیث، تاریخ، کلام، عرفان، فلسفه، هنر و ...

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به به سایت سلیس می باشد.

طراحی شده توسط DnnTeam.com